Standard 5568 nie jest pojedynczym dokumentem, ale serią — a każda organizacja publikująca zarówno stronę internetową, jak i dokumenty (PDF, Word, prezentacje) musi znać obie jej części. Bardzo często zdarza się mylenie tych dwóch dokumentów, dlatego poniżej znajduje się jasne wyjaśnienie różnicy oraz tego, dlaczego w pierwszej kolejności podzielono ją na dwa osobne dokumenty.
W skrócie — co obejmuje ten przewodnik
Część 1: Dostępność strony internetowej
Izraelska norma 5568 część 1 to oryginalna wersja standardu, bezpośrednio powiązana z przepisami z 2013 r. i ustalonym w nich harmonogramem — istniejące strony internetowe miały być dostępne w ramach tej normy do 25 października 2017 r. Ta część jest oparta na WCAG 2.0 poziom AA i obejmuje samą stronę internetową: nawigację za pomocą klawiatury, kontrast kolorów, strukturę nagłówków, dostępne formularze, podpisy wideo i zgodność z asystentami technologie.
Część 2: Dostępność dokumentów cyfrowych
Izraelska norma 5568 część 2 została dodana później — norma została opublikowana 14 maja 2020 r., około siedem lat po wejściu w życie części 1. Zajmuje się w szczególności dokumentami cyfrowymi publikowanymi na stronie internetowej lub wysyłanymi do użytkowników: plikami PDF, dokumentami Word, prezentacjami i innymi. Wymagania są podobne w duchu do części 1, ale dostosowane do innego technicznego charakteru dokumentu w porównaniu ze stroną internetową: znaczniki strukturalne (nagłówki, akapity, tabele), tekst alternatywny dla obrazów i logiczna kolejność czytania, którą może podążać czytnik ekranu.
To są dokładnie te rzeczy, które wyjaśniliśmy, jak przetestować w praktyce — w programie Word, Adobe Acrobat i za pomocą naszego narzędzia do skanowania — w artykuleJak sprawdzić dostępność dokumentu.
Dlaczego podzielono go na dwie części
Zasada prawna jest identyczna w obu częściach – równe prawa dostępu do informacji i usług. Jednak technicznie rzecz biorąc, dokument i strona internetowa to zupełnie różne światy: różne formaty (PDF/DOCX vs. HTML), różne narzędzia autorskie (Word i Acrobat vs. systemy zarządzania treścią) oraz różne narzędzia testujące. Podział go na dwie osobne części umożliwił napisanie bardziej precyzyjnych wymagań technicznych dla każdego świata, zamiast próbować „rozciągać” jeden standard na dwa zasadniczo różne typy treści.
Co to oznacza w praktyce dla Twojej organizacji
Praktyczne konsekwencje: możesz być w pełni zgodny z Częścią 1 — witryną internetową o przystępnym wyglądzie, odpowiednią nawigacją i dobrym kontrastem — i nadal nie być zgodny z Częścią 2, jeśli setki starych plików PDF rozsianych po Twojej witrynie (raporty, warunki, formularze) nigdy nie zostały sprawdzone ani odpowiednio oznaczone. Jest to dokładnie ta luka, której wiele organizacji nie widzi — ponieważ nie jest ona widoczna podczas normalnego przeglądania witryny, tylko wtedy, gdy ktoś próbuje otworzyć dokument za pomocą czytnika ekranu.
💡 Jak się dowiedzieć, czy masz tę lukę
Proste pytanie, które warto sobie zadać: kiedy ostatni raz ktoś testował – nie stronę internetową, ale same pliki PDF – za pomocą czytnika ekranu? Jeśli odpowiedź brzmi „nigdy” lub „nie pamiętam”, od tego należy zacząć.
Dokładnie to właśnie robi nasze narzędzie: skanuje całą witrynę, znajduje każdy plik PDF — w tym stare, zapomniane — i automatycznie sprawdza każdy z wymagań Części 2, więc nie ma potrzeby ręcznego otwierania każdego dokumentu.
⚖️ Zastrzeżenie prawne
Informacje zawarte w tym artykule służą wyłącznie celom informacyjnym i nie stanowią porady prawnej. Zalecamy skonsultowanie się z prawnikiem specjalizującym się w kwestiach dostępności i zapoznanie się z aktualnym pełnym tekstem izraelskiej normy 5568 (część 1 i część 2) na stronie internetowej izraelskiej instytucji normalizacyjnej.
Czy masz stare dokumenty, które nigdy nie były sprawdzane?
Bezpłatne mapowanie każdego pliku PDF w Twojej witrynie zgodnie z wymaganiami Części 2 — w ciągu kilku minut, bez zobowiązań.
Przeskanuj swoją witrynę za darmo ←